Mijn jeugd was niet ideaal.

Op mijn derde groeide ik op zonder mijn moeder en ging ik bij mijn vader wonen. Er was weinig ruimte voor emoties. Als kind voelde ik me vaak gehaast, alsof ik voortdurend op mijn tenen moest lopen.

Ik herinner me dat ik als jonge jongen tegen een dokter zei dat ik “niks voelde”. Achteraf besef ik: ik had mezelf afgesloten om te kunnen overleven. Pesten versterkte dat gevoel alleen maar.

Later koos ik voor een loopbaan bij Defensie, onder andere binnen het Korps Commandotroepen. Discipline, doorzettingsvermogen en mentale kracht werden daar gevormd. Totdat een ingrijpende blessure mij dwong stil te staan.

En juist dat stilvallen bleek confronterender dan elke fysieke uitdaging.

Op mijn 23e kreeg ik de diagnose PTSS.

Wat volgde waren jaren van hulpverlening, coaching en intensieve zelfontwikkeling. Geen snelle oplossingen, maar diep werk. Ik leerde mijn patronen kennen. Ik leerde voelen. Ik leerde verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen herstel.

Daar ontdekte ik iets belangrijks:

Wat ooit mijn zwakte leek, werd mijn kracht.

Ik weet hoe het voelt om vast te lopen.
Om controle te verliezen.
Om niet te weten wat je precies voelt, maar wel dat het niet klopt.

En juist daarom werk ik zoals ik werk.

Geen labels.
Geen slachtofferschap.
Geen oppervlakkige gesprekken.

Ik combineer discipline met menselijkheid. Diepgang met actie. Inzicht met daadwerkelijke verandering.

Mijn verleden definieert me niet, maar het stelt me wel in staat om jou écht te begrijpen.

En om naast je te staan terwijl jij verantwoordelijkheid neemt voor jouw groei.